Wie ben jij ook alweer..?

‘Wie ben jij?’

‘Ik ben ‘raar’!’

Dat blijkt, wanneer ik met mensen praat over andere mensen.

Vooral wanneer die ‘andere mensen’ beroemde mensen zijn. Vanaf kinds af aan heb ik daar een soort afkeer van gehad. Prima dat je bekend bent, maar waarom zou ik je dan bij naam, toenaam, adres en geboortedatum moeten kennen? Of überhaupt her-kennen?

Dit leverde meestal geen problemen op totdat ik eens bleef logeren bij een vriendin. De hele nacht praatte zij over allemaal bekende mensen uit de Hitkrant en ik snapte er helemaal geen hol van. Ik wilde er ook geen hol van snappen want het was al lastig genoeg om alle namen en gezichten uit mijn klas te onthouden. Waarom, in godsnaam, zou ik ook nog moeten weten wie al die bekenden zijn, wat ze doen en met wie ze het doen..? Deze nacht kan ik mij nog enorm goed herinneren omdat ik me niet een moment in mijn kindertijd kan herinneren waarop ik liever had willen slapen dan dat moment.

Het probleem werd groter toen mijn klasgenootjes zich ineens ook begonnen te interesseren voor al die bekende mensen. Ineens moest ik ook fan zijn van iemand. Want dat was de vraag van de dag: ‘van wie ben jij fan?’ en als ik dan als antwoord gaf ‘mijn kat’ dan was dat ineens niet meer goed. Nee, ze bedoelden van welke zanger of acteur ik fan van was. Maar ik had werkelijk geen idee. Ik hield eigenlijk helemaal niet zo van muziek en al die mensen interesseerden mij ook eigenlijk helemaal niet. 

Dat was raar. Dus was ik raar. En een buitenbeentje. Maar dat gaf niet want dat was ik toch al. Fan zijn van iemand had mij hooguit 5% populairder gemaakt en dat zou alsnog geen verschil gemaakt hebben. Dus was ik alsnog geen fan van iemand. Ik vond het ook nog steeds niet interessant hoe die mensen genoemd moesten worden, want wat maakt dat nou uit? De kans dat ik er één tegen zou komen en zijn of haar naam daarom zou moeten weten was en is nog steeds niet zo erg groot. En mocht het wel gebeuren dan denk ik dat het voor de verandering ook nog best verfrissend zal zijn voor bekende mensen om eens iemand tegen te komen die zich gewoon voorstelt en vraagt: ‘Oké, en wie ben jij?’ Het lijkt mij persoonlijk stront irritant wanneer echt iedereen je naam al weet en je je gewoon nooit meer voor hoeft te stellen.

Terug naar wat ik wilde zeggen, het is niet eens meteen dat ik het gewoon echt niet interessant vind. (Wel een beetje hoor!) Het is ook vooral dat ik er echt moeite mee heb. En ik bedoel serieuze moeite..

Met mensen herkennen en onthouden bedoel ik dan.

Hier heb ik dus mijn hele leven al ‘last’ van. Al had ik eerder niet door dat ik er last van had want ik dacht dat iedereen dat had. Op school duurde het soms zeker een half jaar tot een volledig jaar voordat ik de meeste namen van de mensen uit mijn klas wist en van sommigen heb ik het serieus nooit onthouden. Zodra ik in havo 4 kwam en de klassen gingen wisselen per les werd het helemaal een drama. Ik vraag me soms oprecht af hoe het mij is gelukt in een groepje samen te werken met mensen waarvan ik hun naam niet wist. Maar het blijkt dat Hey! Yo! Dude! Chick! vrij goede vervangers zijn voor de betreffende namen.. (Shit, daar ging mijn dekmantel..) Ik had het ze natuurlijk ook gewoon kunnen vragen, maar iemand na jaren vragen hoe die ook al weer heette omdat je dat stiekem al die tijd nooit geweten hebt voelde toch altijd als een te grote afgang. Dus deed ik dat niet. Uiteindelijk maakte Hyves en Facebook dit ook iets makkelijker 😉

Pas toen ik aan het werk ging werd dit echt heel lastig. Vooral in de kledingzaken. Ik vind het namelijk niet alleen lastig om namen te onthouden, maar ook gezichten. Zo heb ik vaak gesprekken met klanten, maar kan ik mij na 5 minuten nauwelijks meer herinneren hoe diegene eruit zag behalve dat ze bijvoorbeeld een opvallende jas aan hadden. Wanneer die mensen dan vervolgens een week later terug komen, met een andere jas, en weer inhaken op het gesprek wat we hadden krijg ik een lichtelijke paniek aanval. Wie was jij ook alweer?! Als diegene dan begint te praten herinner ik me soms (gelukkig!) dingen uit dat vorige gesprek en weet ik weer een soort van wie het ook alweer was. Wat een verder gesprek mogelijk maakt.

Best lastig op professioneel gebied.

Zo heb ik op mijn nieuwe werk vaak klanten die ook al kwamen op mijn oude werk en die kennen mij natuurlijk allemaal nog. Omdat ik op dat moment in een andere omgeving sta als waarin ik ze leerde ‘kennen’ blijkt het voor mij opnieuw ineens helemaal onmogelijk om iemand te herkennen. Echt ontzettend lastig soms! Zelfs al heb ik mensen echt best vaak uitgebreid gesproken, het kan zomaar zijn dat ik niet eens weet of ze blond of zwart haar hebben.. Soms komt iemand zijn of haar manier van praten me nog eerder bekend voor dan het gezicht dat er bij hoort. 

Een paar dagen geleden was het toppunt. Ik liep met mijn vriend door de stad (Pokemon spelen) tot ineens vlakbij mijn oude werk plaats een meid heel entausiast hoi tegen mij roept. Enigzins twijfelend of ze het tegen mij heeft loop ik door. Tot ze roept “Hey! Hallooo! Jij werkte hier toch?”  Ja ze moet het wel tegen mij hebben.. “Ja, klopt..” Stamel ik. Of ik haar niet herken? Nou in alle eerlijkheid, nee totaal niet.. Terwijl ik me kapot schaam en het liefst door de grond wil zakken bedenk ik me angstig wat ik nu moet zeggen. “Herken je me echt niet?! We hebben laatst nog een hele tijd staan praten bij je nieuwe werk!” Zegt ze enigzins teleurgesteld. “Nee, sorry!” Na even ongemakkelijk tegen over elkaar gestaan te hebben wens ik haar nog een fijne avond en maak ik dat ik weg kom. Maar precies dit is de story of my life. Dit gebeurd zo ontzettend vaak! Een stukje verder merkt mijn vriend nog op dat dat gek was. Of ik haar echt niet herkende? Nee, totaal niet. Als ik al iets herkende dan was het haar stem, niet haar gezicht. Inderdaad wel vreemd merkt hij op. Sinds heel kort geleden heb ik hem ook verteld over mijn moeite met mensen herkennen, alleen had hij het nog niet echt meegemaakt dat het zo opvallend was. Maar behoorlijk vervelend op deze manier dus. Daarnaast voel ik me niet alleen heel dom, maar schaam ik me ook nogal hiervoor. Blijkbaar heb ik een heel gesprek gehad met iemand, maar omdat ik mij er niks van lijk te herinneren komt dat naar mijn idee heel lullig over bij de ander. Uitleggen wat er echt aan de hand is, heb ik tot zo ver ook nog nooit gedaan. Ik heb dus ook serieus geen idee wat voor reactie ik krijg als ik gewoon zou zeggen dat mijn hersenen moeite hebben met gezichtsherkenning. Ergens vermoed ik dat ze het nog best zouden begrijpen. Het is meer dat ik het persoonlijk liever gewoon niet vertel. 

Toch heb ik dit niet bij iedereen. Mensen die er echt opvallend uit zien, en dan bedoel ik niet alleen hun jas, onthoud ik wel. Van die mensen met extreme of ‘gekke’ kledingstijlen. Want dat onthoud je gewoon echt veel makkelijker.. Ik tenminste. Ik bedoel dit geenszins negatief want ik houd van die mensen, vroeger waren al mijn vrienden alternatief gekleed en velen van hun hadden echt een opvallende eigen stijl. Ik zelf trouwens ook. Toen dacht ik dat ik die mensen gewoon heel aardig vond, nu twijfel ik of ik ze misschien alleen maar als vrienden koos omdat ik ze dan tenminste zou herkennen! Hahaa nee grapje ik vond ze wel echt aardig! 😉

Met de bekende mensen geldt dit trouwens ook wel een beetje, de echt opvallende acteurs en zangers herken ik ondertussen wel. Toch zal je mij alleen maar een beetje zien knikken (‘Jaa joh, ik geloof je meteen!’) wanneer jij bij een film enthausiast meneer X herkent, want die speelde ook in ‘die’ en ‘die’ en ‘die’ en ‘die’ film. Voor mij is het gewoon een film met acteurs. En het verhaal is goed of slecht. Dat die acteurs ook in ‘die’ en ‘die’ en die film spelen onthoud ik dus ook gewoon niet. En geeft een film voor mij persoonlijk ook geen enkele meerwaarde. Dit vind ik alleen een stuk minder erg. Hier heb ik alleen bij bepaald gezelschap ‘last’ van. Die doen er dan een beetje lacherig over, maar dat overleef ik in principe nog wel. Ik zou alleen toch oprecht wel wat meer mensen willen herkennen die ik echt gesproken heb. Al is het alleen maar om me mij niet meer zo ongemakkelijk te laten voelen.

Met bekenden gebeurd dit overigens nooit. Met bekenden bedoel ik nu trouwens niet de eerder genoemde bekende mensen, maar mensen die ik echt ken. Zoals directe familie, vrienden en mijn vriend. Die herken ik direct en van deze mensen zal ik ook geen gesprekken vergeten. Ik zou eerder zeggen dat ik bijna alles onthoud wat ze zeggen, zo erg dat het eng over zou kunnen komen. Het is echt het ene uiterste of het andere uiterste bij mij.. 

Maar het slecht herkennen van mensen is altijd al een klein dingetje geweest in mijn leven. Daarom besloot ik laatst eens een test te doen. Omdat ik er een oproepje voor kreeg in mijn mailbox. Een gezichtsherkenning test, opgezet door een groepje artsen in Amerika die specifiek onderzoek deden naar het herkennen van mensen. Vraag me niet hoe ik bij zulke testen kom.. Maar ik deed dus een test. Het duurde nog best een tijdje om alles in te vullen en ik vond het echt ontzettend moeilijk en verwachtte er niet teveel van. En hoewel ik niet bij de allerslechtste score uitkwam (gokken is ook een vak) deed ik het ook zeker niet goed. Logisch ook.. want de gemiddelde mens lijkt gewoon teveel op elkaar!

Waar het precies door komt weet ik niet. Lang heb ik gedacht dat het gewoon echt desinteresse was, vanwege de beroemde mensen die ik niet herken, maar dus ook niet boeiend vind. Maar ook omdat dat stiekem voor mijn werk geldt, alles wat ik op werk doe vergeet ik het liefst zo snel mogelijk weer en de meeste klanten dus ook. Sorry not sorry. Maar als ik een echt gesprek met je heb gehad, kan ik mij niet voorstellen dat ik je echt niet interessant vind. Maar toch onthoud ik het niet! En voor iedereen die denkt ach, volgende keer beter.. Nee, want zelfs al zou dat ene meisje nu voor me staan, dan nog zou ik haar alweer niet herkennen! Haar stem wel, die is nu blijven hangen. Maar waarom het gezicht niet?! 

Ik ben bang dat ik hier altijd wel iets ‘last’ van zal blijven houden en zo heel erg is het nou ook weer niet, maar mocht je mij eens tegen komen en ik heb geen idee meer wie jij bent, dan is dit waarschijnlijk de reden.. Trek het je niet persoonlijk aan, maar neem het mij ook niet teveel kwalijk..

Bedankt voor het lezen! ♡

Byee

Byalien

One Comment

  1. Jeetje wat naar voor je!
    Ja er is een conditie dat er mensen zijn die een andere mensen niet herkennen.
    Ikzelf heb ook moeite ermee als ik mensen zie niet op de plek waar je ze normaal zou zien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *