Telefoon gestolen, dag 2

Vandaag, de dag na de dag dat mijn telefoon gestolen werd. Hoe meer ik erover na denk hoe gekker ik ervan word. De gebeurtenis herhaalt zich elke paar minuten compleet in mijn gedachten. En telkens probeer ik er conclusies uit te trekken. En telkens loopt het ergens vast.

De dader heeft dit sowieso vaker gedaan. Het ging hem zo makkelijk af. Een telefoon stelen die nog net iemands vingertoppen niet raakt terwijl je langsloopt.. Ik kan het niet geloven. Echt niet. Ik zou bijna eerder geloven dat er een onzichtbare tovenaar naast me stond, die hem stiekem weggetoverd heeft. Dan dat iemand zo behendigd en vlug is dat het gewoon lukte zonder dat ik het doorhad.

Na jaren alleen werken in een winkel heb ik ondertussen wel wat meegemaakt en dacht ik toch wel iets beter op dit soort dingen voorbereid te zijn. Maar helaas.. Big Fail for me.. Maar zo voelt het gelukkig (voor de verandering) eens niet. Vooral na met de medewerker van de winkel verderop gepraat te hebben. Bij haar waren het alleen twee mannen waarvan de een haar bezig hield terwijl de ander snel haar complete tas achter de balie vandaan haalde. De tweede persoon heeft bij mij buiten de winkel staan wachten. Dit was te zien op de beelden van de winkel naast mijn werk.

De hele dag heb ik het al over niks anders en nog kan ik de goede woorden niet vinden om te beschrijven hoe ik me nu voel. En zelfs nu ik aan het typen ben kan ik de goede woorden niet vinden..

Ik baal vooral gewoon van al mijn foto’s. De bestanden  heb ik grotendeels terug gevonden op Dropbox en in mijn mail. Maar al mijn foto’s die ik al jaren allemaal met veel zorg en liefde bewaarde en verzamelde op mijn 62 gigabyte telefoon geheugen zijn echt kwijt. Ik verwijderde bijna nooit een foto. En alles had een eigen mapje. Al mijn vrienden hadden een eigen mapje, hun huisdieren hadden zelfs allemaal een eigen mapje. Maar ook foto’s van mij en van mij en mijn vriend samen, de foto’s van mijn kat, de selfies die ik maakte met mijn kat, mijn vakantie foto’s van alle zeldzame vakanties die ik gehad heb de afgelopen jaren.
Het idee dat dit allemaal weg is maakt me echt helemaal gek. Het idee dat de dader dit allemaal waarschijnlijk allang verwijderd heeft. Echt vreselijk.  Voor mij was het zoveel waard.

Maar daarnaast mis ik ook mijn telefoon gewoon. Het gemak waarmee ik er mee omging. Blind kunnen typen op een touchscreen, het gevoel dat iets zo perfect gemaakt was voor mij en mijn hand om eeuwig samen te zijn. Iedereen die mij kent weet dat ik een soort liefdes verhouding met mijn telefoon had. En ik kan niet tegen mijn oude Samsung Note 1 die ik nu moet gebruiken. Hij is zo ontzettend sloom en daarnaast werkt de app waarmee ik mijn blogs altijd maak niet. En moet ik dat nu dus op een laptop doen terwijl ik stil zit en moeilijk moet typen. Ik schrijf terwijl ik dingen doe, onderweg, wanneer ik me even verveel of even tijd over heb, of wanneer ik ineens inspiratie heb.

En damn wat mis ik mijn autocorrect. Die ik na 2 jaar oefenen precies mijn schrijfstijl geleerd had en die elk woord verder voor mij in vulde alsof we een telepathische band hadden. En dat ook nog eens bijna zonder fouten deed..

Nou, ik ga nu even verder huilen in een hoekje, bedankt voor het lezen!

Byee

Byalien

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *