Nee leren zeggen

Nee zeggen.

Vroeger had ik hier extreem veel moeite mee. Nu iets minder. Dus vandaag een verhaaltje over nee zeggen en hoe mij dat af gaat.

En weer beginnen we bij het begin.

Toen ik klein was zei ik bijna overal ja op. Op dingen die ik leuk vond maar ook op dingen die ik niet leuk vond of waar ik twijfels bij zette. Toen vond ik dat nog niet zo heel erg. Ik deed graag dingen voor mensen en ik stond graag klaar voor iedereen. Het eerste moment dat ik me goed kan herinneren dat ik ja zei maar nee bedoelde was toen ik in 1 van de lagere klassen op de basisschool zat en door een vriendinnetje gevraagd werd of ik deze week elke dag na school met haar af wilde spreken. Ik wist die maandag eigenlijk nog helemaal niet of ik daar elke dag deze week wel zin in had. Maar ze was een goede vriendin van me en ik wilde haar niet teleurstellen door nee te zeggen.

Maar dat had ik beter wel kunnen doen.
Na de tweede dag vond ik het namelijk wel weer leuk geweest. Het was niet dat ik haar niet aardig vond of dat het niet leuk was. Maar ik had ook nog andere vrienden en de buurkinderen wilden ook wel graag dat ik mee deed aan de spelletjes op straat. Het voelde toen al snel alsof ik een beetje geclaimd werd die week en toen het donderdag was trok ik het niet meer. Ik zei dat ik vrijdag liever even een dagje wat anders ging doen. En toen werd ze boos. Ik snapte dat wel en ik was ook al de halve week bang geweest voor deze reactie. Maar het voelde elke keer als een moeten en daardoor vond ik het al snel niet zo leuk meer. Maar ze werd dus boos. En ik kan me nog herinneren dat ik van volwassenen ook nog een standje kreeg, want ik had het nou eenmaal afgesproken en afspraken kom je na. Dat vond ik eigenlijk nog erger. Want voor mij voelde die afspraak toen helemaal niet zo serieus. Maar wat wist ik er nou ook van met een jaar of 6.

Toch ben ik dit nooit vergeten. Ik voelde me super rot omdat ik ruzie had met een vriendin terwijl dat nooit mijn bedoeling was geweest. Ik had die week al 4 dagen met haar afgesproken, was het nou echt zo erg dat ik die vrijdag even iets anders wilde doen? Ik vond haar echt niet minder aardig maar na een behoorlijke hoeveelheid uren zijn er toch maar weinig mensen die elkaar dan nog net zo leuk en grappig vinden dan in het eerste uur? Was zij mij dan ook nog niet zat?

Ik begon dus af en toe wat vaker op te letten met ja zeggen. Vooral bij dingen die lang zouden duren of wat nog weken zou duren. Het lijkt me nu wel leuk maar als het dan eenmaal is misschien wel niet meer. Toch was mijn chronische ja zeggen in mijn verdere kinder jaren niet echt een probleem. Later op de middelbare school iets meer.

”Hee Alien! Jij hebt je huiswerk wel gemaakt toch? Mag ik het overschrijven?”
Ik zei vaak Ja. Maar dacht bij deze vraag altijd: Nee! Zeker wanneer het mij super veel moeite had gekost om het te maken maakte het me erg boos dat mensen er dan zomaar vanuit gingen dat ze het over mochten nemen. En was ik bang dat de leraren erachter zouden komen en zouden denken dat ik het juist van hun overgenomen had.

Maar ik zei niet alleen ja op dingen. Ik zei ook ja op situaties. Zo ben ik vaak op plekken geweest waar ik normaal niet zou komen alleen omdat iemand me een beetje mee sleurde en ik niet de spelbreker wilde zijn. Er is gelukkig nooit iets ergs gebeurd of misbruik van me gemaakt maar ik werd volgens mij wel echt gezien als diegene die alles wel best vond en niet echt commentaar leverde of discussie aanging.

Het probleem was alleen vaak dat ik hierdoor weer problemen kreeg met andere mensen. Mijn ouders waren in dit geval nogal eens de klos. Ik ging eens naar een feestje en ik moest om 1 uur thuis zijn. Maar om 1 uur begon het feestje eigenlijk pas echt. Andere mensen zonder bedtijd zouden me thuis brengen die avond. Maar ze hadden het zo gezellig. Er werd van alle kanten gezegd dat ik best nog even iets langer kon blijven. Dat merkten mijn ouders toch niet. En hoe erg was dat nou vroegen ze. Terwijl mijn hele hart en ziel naar me schreeuwde dat ik me aan de regel moest houden brak ik hem toch. Ik wilde mijn vrienden niet teleurstellen dat ze hun feest moesten onderbreken voor mij. Ze waren blij en gaven me nog een drankje. Het werd (misschien wel daardoor) echt super gezellig en ik had een geweldige avond. Tot mijn wazige hoofd me eraan herinnerde dat de klok nog bestond. Ik keek op de klok en kreeg zowat een hartverzakking. Het was al na 3 uur.. Ik raakte in paniek en ging zo snel mogelijk naar huis. En zelfs toen vonden mensen het nog nodig om me proberen langer te laten blijven.

Toen ik uiteindelijk thuis was ben ik meteen door naar bed gegaan maar werd er die ochtend al snel op mijn deur geklopt of ik NU beneden wilde komen. Op dit moment drong het tot me door dat mijn ouders woest op me waren. Dat ik ze teleur gesteld had en dat ik een groot probleem zou hebben. Ik wankelde naar beneden en ik herinner me vaag dat ik alleen maar het zitten huilen. Hoewel het feest super leuk was voelde ik me echt afschuwelijk over dat ik mijn ouders zo teleurgesteld had. Dat ik mijn vrienden op dat moment niet teleur wilde stellen interesseerde hun natuurlijk niks. Mijn ouders hadden de hele avond in de woonkamer op me zitten wachten en waren bang geweest dat er iets gebeurd was.

Hier leerde ik denk ik het beste dat ik niet overal ja op kan zeggen. Vooral niet als ik zelf nog blij wilde zijn. Ik raakte elke keer weer verstrikt in ruzies en ik werd er helemaal niet blij van om in al die situaties te komen. De ruzies maakten het nog erger en eigenlijk kon ik helemaal niet meer zeggen dat ik blij was.

Het kon me in deze periode uiteindelijk allemaal niet zoveel meer schelen want mensen werden toch wel boos en mede daarom zei ik eens een paar keer Nee. In het geval van het huiswerk verwachtte ik dat ze super moeilijk zouden doen maar dat viel eigenlijk wel mee. Het was flauw van me. That’s it! Geen ruzie. Niks. Waarom deed ik dat niet eerder?

Dus ik ging wat vaker nee zeggen. Ook als ik geen zin had om ergens heen te gaan. Het ergste wat daardoor gebeurde is dat ik een paar keer een aantal kilometer midden in de nacht alleen op de fiets verlaten stukken heb gefiets om wel op tijd thuis te zijn. Ook al had ik beloofd om niet alleen te fietsen. Ik kon beter die belofte breken dan weer zo te laat te zijn.

Het ging me steeds beter af om nee te zeggen tegen mensen. En hoewel ik ook hierdoor wel eens ruzie heb gehad bevalt dit me toch echt beter. Het is wel eens lastig met dingen waarvan mensen echt verwachten dat je iets doet of er bent. Zo heb ik eens nee gezegd op verjaardagen omdat ik iets anders gepland had en dit werd toen niet zo goed ontvangen. Ook vonden mensen me nu af en toe wel een spelbreker. Ik deed nu alleen wel een stuk meer dingen waar ik zelf achter stond. En het maakte me eigenlijk niet eens uit dat ze dat vonden.

Zeker op de laatste 3 jaar van de middelbare school ging het echt goed met nee zeggen. Ik volgde echt mijn eigen mening en het maakte me niet zo gek veel uit wat een ander ervan vond. Alleen je kunt ook weer nee zeggen tegen de verkeerde dingen. Ik zei vaak nee tegen mijn huiswerk en tegen school. Ik had vaker commentaar en nam bijna niks meer van een ander aan. Daardoor moest ik zowel jaar 4 als 5 over doen op school. Een volger zijn is op school dus zo gek nog niet. Waar ik vroeger in het eerste jaar niemand teleur wilde stellen en alles op tijd af had besloot ik de laatste jaren dat ik zelf wel wist wat nuttig was voor mij. Nuttig voor persoonlijke ontwikkeling misschien maar dus niet qua examen voorbereiding.

Nadat ik uiteindelijk toch mijn HAVO afmaakte kreeg ik meer balans. Ik hoefde ineens niet zoveel dingen meer en ik kon ineens echt besluiten maken wat ik wel wilde en wat ik niet wilde. Ook ging ik in deze tijd samen wonen met mijn vriend en moest ik gaan werken. Daardoor kreeg ik veel keuzes voorgelegd die ik allemaal met Ja of Nee moest beantwoorden.

Wanneer ik z’n vraag nu krijg denk ik er over na wat ik zou willen. Misschien een heel klein beetje wat de ander wil of verwacht maar ik ben erg snel geneigd om mijn eigen keus te volgen. En als ik dan een ander daarmee teleurstel dan is dat soms maar zo. Iets tegen mijn zin doen kan ook nooit goed zijn voor de gezelligheid.

Ik raad dan ook iedereen aan om nee te zeggen. Zeker als je echt nee denkt. En hoewel ik denk dat altijd nee zeggen ook niet goed is denk ik dat als men er iets beter op zou letten er ook een stuk minder afspraken gebroken zullen worden. En dat is dan weer goed voor iedereen.

Bedankt voor het lezen!

Byee

Byalien

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *