Mijn droombaan

In een vorig artikel vertelde ik over mijn werk in een kleding zaak en waarom dat eigenlijk niet is wat ik wil doen. Nu wil ik verder gaan op wat ik dan eigenlijk wel zou willen doen. Mijn droombaan.

Er zijn een aantal dingen die ik misschien wel zou willen doen. De eerste is rij instructeur. Maar omdat die opleiding behoorlijk duur en redelijk moeilijk is, is dat nu even geen optie.

Verder zou ik heel gericht bezig willen zijn met het helpen van mensen. Het lijkt me leuk op een persoonlijke coach te zijn voor iemand en diegene echt dagelijks te begeleiden om zijn of haar doel te bereiken. Ik zou mensen dan het liefst willen helpen met het vinden van een leefstijl die persoonlijk voor ze werkt. En het behalen van hun persoonlijke doelen. Ondanks dat ik zelf niet altijd super gezond leef, lijkt me dit toch heel leuk om te doen. Vooral ook omdat als ik dit doe, het mij zelf ook motivatie geeft als ik het idee krijg dat het verschil zal maken voor iemand anders. Als ik programma’s op tv zie van mensen in Amerika die bijvoorbeeld veel te dik zijn en moeten afvallen dan voel ik me erom ‘geroepen’ om te helpen. Dat zou ik namelijk echt leuk vinden. Iemand op een persoonlijke en deels vriendschappelijke manier steunen. Daarnaast geeft dit waarschijnlijk veel persoonlijke voldoening en dat vind ik best belangrijk bij een baan.

Het lijkt me ook heel boeiend om maatschappelijk werker te zijn in een gevangenis. Met die mensen praten over hoe, wat, waarom en ze eventueel helpen terug te gaan naar de normale wereld. Of met probleem jongeren om juist te zorgen dat ze niet naar de gevangenis gaan.

Deze banen zou ik wel kunnen doen door een cursus te volgen ervoor. Maar ik vraag me af in hoe ver ik mezelf dan een echte coach mag noemen.

Dit zijn eigenlijk mijn enige op mensen gerichte werk interesses. Verder zou ik eigenlijk alles willen doen wat kan met dieren. Bijna alle banen met dieren als hoofdonderwerp spreken mij aan. Vroeger wilde ik al dierenarts worden. Zodra ik leerde over Afrika en de dieren daar wilde ik dierenarts in Afrika worden. En toen ik erachter kwam hoeveel moeite dat zou kosten haakte ik helaas af.

Als kind hadden wij altijd veel dieren in huis omdat we een gastgezin waren voor vooral katten en kittens. Soms kwamen er wekelijks nieuwe kittens. Die bij ons woonden totdat er een nieuwe eigenaar gevonden was. Geweldig vond ik dat. Dat zou ik willen doen. Dat is mijn droom baan. De hele dag omringt zijn met katten. Ik zou de hele dag met ze in een grote kamer willen zitten en ze alle aandacht geven die ze verdienen totdat er iemand langskomt die ze echt wil hebben.

Maar helaas doen katten niet mee aan de maatschappij en kunnen ze mij niet betalen zodat ik ze dat allemaal kan bieden. En daarom zijn dit soort banen weggelegd voor vrijwilligers en donaties. Niet iets waar ik van kan leven dus. Helaas voor mij en voor de katten. En daarom heb ik nu nog steeds geen enkel idee wat ik dan wel wil doen.

Ik probeer nu een klein beetje mijn kansen te spreiden door weer met mijn oude hobby schrijven verder te gaan. Door het schrijven van blogs dus. Ik wilde naast dierenarts ook altijd schrijver worden. Het liefst de schrijver van die hele dikke fantasy boeken van 1000 pagina’s. Alleen met de jaren is mijn schrijftalent een beetje verloren gegaan. Hopelijk vind ik dat een beetje terug en mocht je over een aantal jaar een mooi dik boek in de winkel zien liggen onder de pseudoniem Miyuki. It’s probably me.

Bedankt voor het lezen!

Byee

Byalien

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *