8.1.2017 – Wat zou je willen veranderen aan Nederland

8.1.2017

Wat zou je willen veranderen aan Nederland?

Ontzettend veel.

Lees dit met een kleine knipoog. Alles wat hier staat meen ik uit de grond van mijn hart, maar is vooral geschreven vanuit oprechte frustratie. Ik heb hier alleen niet zoveel moeite gedaan voor een nette verwoording..

Allereerst zou ik per direct het basisinkomen erdoorheen drukken. Kom maar op met wat meer rust, gewoon genoeg goed geld om al die opgelegde rekeningen te betalen en tijd om van je leven te genieten. Op kantoor zitten en jezelf in een depressie/burn-out werken doe je alleen nog maar wanneer je dat leuk vind. Stoppen met beloven dat dit er ooit komt, gewoon nu hoppa iedereen die al jaren in de sleur leeft wordt nou eens beloond. Kunnen mensen ook eens iets leuks doen, worden ze aardiger van. Gaat het hopelijk in het algemeen meteen wat beter in dit land.

Ook brengen we meteen de 40 urige werkweek terug naar 30. 28 uur misschien zelfs, 40 uur vind ik altijd al veel te veel procent van je week. Je houd nauwelijks tijd over voor datgene wat je op deze aarde kwam doen! Namelijk genieten van je leven. Dus minder lange werkweken, omdat we een basisinkomen hebben moet werken natuurlijk wel een beetje aantrekkelijk gemaakt worden. Omdat de weken minder lang zijn, zijn er meer werknemers nodig en dus kan iedereen die graag wil werken ook daadwerkelijk een baan vinden. Weer een probleem minder!

Omdat dit natuurlijk financieel niet zomaar kan in Nederland, gaan we ook wat andere kostenplaatjes aanpakken. Land regeerders, ministers en meer van dat soort types mogen best wat minder verdienen. Hoezo moet ik van minder dan 1000 euro per maand rond zien te komen, terwijl die mensen bij wijze van 1000 euro verdienen in de koffiepauze? Vervolgens staan ze ook nog het hardst te roepen dat iedereen zijn uiterste best doet en dat alles mogelijk is hier in Nederland.. Dus ruilen wij tijdelijk van inkomen met elkaar. Zien hoe dat uitwerkt ghahaha!

Maar er is meer geld nodig. De zorg en vele andere belangrijke dingen zijn hier ondermaats. Ver onder de maat. Het ergste is eigenlijk nog dat ze zorg hier in Nederland relatief goed is wanneer je het vergelijkt met de rest van de wereld. Toch vind ik het nog erg slecht. Doodzieke mensen wachten weken op behandelingen en moeten het maar uitzingen tot die tijd. In de hoop dat ze dan geholpen zijn en zo niet, ja jammer dan moet je het er maar mee doen de rest van je leven. Ik snap best dat de medische wereld geen magie bezit. Toch vind ik dat wanneer je ziek bent je gemiddeld veel te lang moet wachten op een behandeling, je vaak aan je lot overgelaten wordt of gewoon niet eens serieus genomen wordt. Regelmatig hoor ik weer eens iets over een afschuwelijk drama of enorme fouten die gemaakt werden in ziekenhuizen in dit land. Of gewoon situaties waarin de patiënt duidelijk als een nummer of voorwerp behandeld wordt. Ik moet dan toch altijd even bij mijzelf nagaan of ik niet toch ineens in Afrika woon. Schandalig hoe hier soms met patiënten omgegaan wordt! En de enige redenen daarvoor hebben met geld te maken. Triest, bizar en eigenlijk heb ik hier gewoon geen woorden voor.

Ook voor mensen die niet lichamelijk ziek zijn maar geestelijk is er geen goede zorg. Je word alweer niet serieus genomen of mag je behandeling zelf betalen. Dat ik mijn leven een paar jaar lang gegeven heb voor de maatschappij, of eigenlijk vooral omdat ik niet op straat wilde wonen, en daardoor heel lang met een depressie en burn-out heb rondgelopen kan de Nederlandse staat overduidelijk geen ene hol schelen. Het enige wat ik terug kreeg was een dikke vette preek van meneertje gemeente. Die nog net niet in zijn vuistje zat te lachen om hoe ik mijzelf in de nesten gewerkt had.

Ze wilden mij naar school sturen. Natuurlijk een extreem slim idee want een paar jaar geleden maakten ze de regeling dat studiefinanciering een lening werd. Terwijl ik mijn uiterste best deed om uit te leggen dat het mij niet verstandig leek voor mij, mijn toekomst en mijn geestelijke gezondheid om maar een willekeurige opleiding te doen. En daarmee dus een studieschuld aan te gaan om maar geld te hebben om van te leven, werd ik nog net niet lachend aangekeken. Ze vroegen wel: ‘Maar wat wil je dan?’ Nou.. wat dacht je van allereerst behandeld worden als een persoon in plaats van een zeurend nummertje? Of de ruimte hebben om een opleiding, en daarmee baan, te zoeken die bij mij past? Of misschien in elk geval het recht hebben om dit soort keuzes zelf te maken. Of gewoon niet mijn leven te starten met een dikke schuld?

Één van de belangrijkste lessen die mijn ouders mij leerden is namelijk dat je geen schuld aangaat. Dat doe je eventueel alleen voor een hypotheek, want dat is het enigste waar je uiteindelijk op vooruit kan gaan. Huizen worden vaak meer waard. En huren is eigenlijk gewoon geld weggooien. Die les stond altijd bovenaan mijn lijstje met levenslessen. De afgelopen jaren stond ik enkele keren op het punt om een lening aan te gaan, maar dan hoorde ik altijd mijn moeder weer in mijn hoofd en dacht ik: ‘Nee! Ik ben verstandig en kan het zelf wel.’ En het lukte altijd.

Bijna janken kon ik dan ook wel toen ik met meneer gemeente deze discussie moest voeren. Alleen al het feit dat de overheid of gemeente mij in een lening probeert te drukken is toch serieus te triest voor woorden. Hoezo is dit een normale manier van je inwoners helpen. Overal hoor en lees ik dat geld lenen slecht is, maar ondertussen wil de staat niets liever dan dat ik een lening aanga.

Ik schreef hier al een enorm lange, maar goede samenvatting over mijn ervaring. In voor en tegenspoed, life will always fuck you up. Dit is hoe ik het ervoer om een nummer van de staat te zijn.

Eigenlijk kan ik hier nog zo ontzettend veel meer neerschrijven, maar ik begin mijn eigen gezeur een beetje zat te raken..

Iedereen weet toch wel dat je hier in je eentje niks aan kan doen. Toch vind ik dit altijd een mooie vraag om even gal te spuwen.

 

Bedankt voor het lezen! ♡

Byee

 

 


Het antwoord van vorig jaar.

8.1.2016

Byalien

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *